Bieżący numer 3/44 (November 2020)

Następny
Poprzedni

Jednym z celów wytyczonych operatorom systemów elektroenergetycznych jest zmniejszenie wartości wskaźników określających czasy trwania przerw w dostarczaniu energii elektrycznej odbiorcom:

ENS – wskaźnik niedostarczonej przez system elektroenergetyczny energii elektrycznej (wyrażony w MWh na rok) stanowiący sumę iloczynów mocy niedostarczonej wskutek przerwy i czasu trwania tej przerwy, obejmujący przerwy krótkie, długie i bardzo długie, z uwzględnieniem przerw katastrofalnych i bez uwzględnienia tych przerw

AIT – wskaźnik średniego czasu trwania przerwy w systemie elektroenergetycznym (wyrażony w minutach na rok) stanowiący iloczyn liczby 60 i wskaźnika energii niedostarczonej przez system przesyłowy elektroenergetyczny (ENS), podzielony przez średnią moc dostarczoną przez system elektroenergetyczny (wyrażoną w MW)

SAIDI – wskaźnik przeciętnego systemowego czasu trwania przerwy długiej i  bardzo długiej (wyrażony w  minutach na odbiorcę na rok) stanowiący sumę iloczynów czasu jej trwania i liczby odbiorców narażonych na skutki tej przerwy w ciągu roku, podzieloną przez liczbę obsługiwanych odbiorców

SAIFI – wskaźnik przeciętnej systemowej częstości przerw długich i bardzo długich stanowiący liczbę odbiorców narażonych na skutki wszystkich przerw tego rodzaju w ciągu roku, podzieloną przez łączną liczbę obsługiwanych odbiorców

MAIFI – wskaźnik przeciętnej częstości przerw krótkich stanowiący liczbę odbiorców narażonych na skutki wszystkich przerw krótkich w ciągu roku, podzieloną przez łączną liczbę obsługiwanych odbiorców.

Spółka Energa w 2018 roku uzyskała wskaźniki równe: SAIDI – 43,8 planowany, 107,2 nieplanowany z katastrofami; SAIFI – 0,3 planowany, 1,9 nieplanowany z katastrofami, osiągając wartości zbliżone do planowanych do osiągnięcia do 2021 roku. Wartości te na tle innych krajów europejskich należy uznać za dość dobre (Energy Quality of Supply Work Stream, CEER Benchmarking Report 6.1 on the Continuity of Electricity and Gas SupplyData, update 2015/2016), chociaż są one wyższe niż były dla systemów najbardziej rozwiniętych krajów Europy w 2016 roku, np. Danii, Niemiec, Szwajcarii, Francji.

Ogólnie rzecz biorąc, cel powyższy osiąga się na drodze organizacyjnej i technicznej. Jednym z działań o charakterze technicznym jest kablowanie napowietrznych linii elektroenergetycznych. Według wstępnych założeń linie kablowe w 2040 roku mają stanowić ok. 75% całkowitej długości linii SN. Przykładowo Tauron planuje w tym okresie przebudowę linii o długości ponad 22 tys. km, a Energa – 38 tys. km.

Kablowanie sieci, tj. wymiana linii napowietrznych na kablowe, zmienia warunki pracy sieci, a w tym wpływa na: poziomy napięć, przepływy mocy biernej, straty mocy i energii, wartości prądów zwarć doziemnych oraz jakość energii. Problem jest zatem złożony. Ze względu na gwałtowny rozwój OZE, przyłączanych do sieci za pomocą przekształtników energoelektronicznych, oraz ze względu na zmianę typu odbiorników energii (nieliniowe i zasilane przez przekształtniki energoelektroniczne) zagadnienia jakości energii w sieciach nN i SN staną się wyjątkowo istotne. A spółki dystrybucyjne będą musiały się z nimi zmierzyć.

Zapraszam zatem do lektury artykułu mierzącego się z zagadnieniem harmonicznych w sieciach dystrybucyjnych oraz do lektury pozostałych artykułów opublikowanych w niniejszym numerze Acta Energetica.

Pobierz cały numer 44/2020 Kwartalnika Acta Energetica w formacie .pdf.